coraLai

life was good—-until i hit puberty.

what is more important? the truth or what seems to be the truth? i.e. feeling you are wonderful because you really are wonderful, or feeling it just because someone makes you feel you are wonderful?

kung ikaw ang tatanungin, ano ang pipiliin mo, ang
patuloy na makaramdam—mas maraming lungkot
kaysa kaunting kaligayahan—o ang wala na lamang
maramdaman? siguro kung sawa ka na sa buhay
tulad ko—paulit-ulit, walang patutunguhan—pipiliin
mo na lamang na maging manhid. yaman din
lamang, patuloy mong sinasabi sa sarili mo, na
ang kasiyahan ay kakaunti, hindi ganap,
panandalian at walang katuturan kung pagkatapos
ng araw, mapagtatanto mo na lamang na sa kabila
ng mga tawa’t halakhak, ang pagbuka ng labi’t
lakas ng tawa’y kabaliktaran ng nilalaman ng puso
mo—isang malaking blanko o kung susuwertihi’t
makaramda nama’y walang patumanggang
alinlangan at kalungkutan…. madalas sa hindi’y
iniisip ko, ayoko nang mabuhay…. ngunit
masyado akong takot na mamatay…